Action Max (Worlds of Wonder)

Το Αction Max που κυκλοφόρησε το 1987, αποτέλεσε μια από τις πιο αποτυχημένες κονσόλες τρίτης γενιάς, αλλά έγινε αυτόματα “cult” λόγο της ιδιαιτερότητάς της να παίζει παιχνίδια όχι σε cartridges αλλά βιντεοκασσέτες. Η Worlds of Wonder κατάφερε να προσφέρει τους παίκτες “γραφικά” πιο ρεαλιστικά ακόμη και από τα σημερινά αφού στην ουσία μιλάμε για ζωντανές ταινίες μέσα στις οποίες ο παίκτης μπορούσε να επεμβεί χρησιμοποιόντας το lightgun της κονσόλας για να σκοτώσει αντιπάλους ή να καταρίψει αεροπλάνα. Ενδιαφέρον σε πρώτη φάση αφού ήταν κάτι που ο κόσμος δεν έχει ξαναδεί αλλά σύντομα όλοι προσγειώθηκαν ανώμαλα στη σκληρή πραγματικότητα. Η κονσόλα ήταν καταραμένη εξ’ αρχής να υποστηρίζει αποκλειστικά shooter τίτλους με απόλυτα γραμμικη πλοκη που αδυνατούσαν να διατηρήσουν το ενδιαφέρον του παίκτη, ενώ παράλληλα το κόστος παραγωγής των παιχνιδιών-ταινιών κρίθηκε ιδιαίτερα υψηλό. Μονάχα εφτά τίτλοι κυκλοφόρησαν τελικά για το Action Max στην Αμερική ενώ φημολογείται (ναι φημολογείται!) πως η κονσόλα κατάφερε να εισαχθεί στην Ευρώπη με έναν μονάχα τίτλο στο ενεργητικό της και για πολύ μικρό χρονικό διάστημα πριν η εταιρία αποφασίσει την διακοπή παραγωγής. Όμως ποιά ήταν ακριβώς η gameplay εμπειρία του Action Max; Καταρχήν ο χρήστης έπρεπε να διαθέτει ήδη VHS player αφού η κονσόλα δεν είχε δικιά της θύρα για να παίζει τις βιντεοκασσέτες. Αυτό φυσικά δεν αποτελεί και τόσο σοβαρό μειονέκτημα αφού εκτός του ότι τα “βίντεο” ήταν πάρα πολύ δημοφιλή στα τέλη των 80’s, η φύση της κονσόλας δεν αποκλείει την δυνατότητα σύνδεσης με DVD player και ανάπτυξη homebrew τίτλων. Έπειτα χρειαζόταν η τοποθέτηση ενός κόκκινου σένσορα σε κάποια γωνία της τηλεόρασης. Ο παίκτης ξεκινούσε τη ταινία και όποτε εμφανιζόταν κάτι που μπορούσε να χτυπηθεί με το lightgun ο σένσορας άναβε. Η μόνη πραγματική πρόκληση στα παιχνίδια ήταν το σπάσιμο του highscore αυξάνοντας την ευστοχία κάθε φορά. Ο τερματισμός των παιχνιδιών ήταν απλά θέμα χρόνου καθώς δεν υπήρχαν game overs. Το Αction Max έχει κάποια συλλεκτική αξία λόγω του ότι είναι η μοναδική κονσόλα που τρέχει βιντεοκασσέτες, και αν και σπάνιο (λόγω περιορισμένων πωλήσεων) μπορεί να βρεθεί σε ιδιαίτερα χαμηλές τιμές πώλησης. Πρώτη προσπάθεια για τη κυκλοφορία μιας VHS κονσόλας πραγματοποιήθηκε το 1985 από τον Tom Zito. Το ΝΕΜΟ (ή Control-Vision) δε βρήκε ποτέ το δρόμο του για τα ράφια των καταστημάτων.