SG-1000 (Sega)

To SG-1000 είναι η πρώτη κονσόλα που κυκλοφόρησε η Sega το 1983 σε Ιαπωνία και Ν. Ζηλανδία. Αργότερα κατάφερε να φτάσει στην αγορά και άλλων χωρών όπως της Γαλλίας, Ιταλίας, Ισπανίας και Ν. Αφρικής, ενώ κατέχει σημαντική θέση στη καρδιά των gamers της Ταϊβάν, αφού ήταν μία από τις πρώτες κονσόλες που εισήγαγε ποτέ η χώρα. Στάθηκε στην αγορά μέχρι το 1985 χωρίς να γίνει ποτέ ιδιαίτερα δημοφιλής στο ευρύ κοινό. Παρόλα αυτά μαζί με τις εκδόσεις που ακολούθησαν αποτέλεσε μια καλή βάση για την δημιουργία του διαβόητου Master System. Τα χαρακτηριστικά της την καθιστούν κονσόλα δεύτερης γενιάς και αναλυτικά είναι τα εξής:

Επεργαστής: NEC 780C 3.5 MHz
Mνήμη: 2kb RAM, 16kb VRAM
Ανάλυση: 256x192
Χρώματα: 16
Ήχος: Texas Instruments SN76489

Το χειριστήριο του SG-1000 είναι ιδιαίτερα λιτό. Στα πρότυπα του χειριστηρίου του Gemini της Coleco, διαθέτει έναν αναλογικό μοχλό και δύο κουμπιά, ένα στη κάθε πλευρά του.

Αν και δε κατάφερε να φτάσει στην αμερικανική αγορά, ο κόσμος εκεί κατάφερε να πάρει μια γεύση του SG-1000 μέσα από το Personal Arcade, μια κονσόλα της Telegames που μπορούσε να αναπαράγει τα παιχνίδια του (αλλά και τους τίτλους του Colecovision) που είναι 31 στο σύνολο. Ανάμεσα τους τα Pitfall, Sega Ninja, Wonder Boy, Lode Runner, Flicky, Monaco GP και Galaga. 

To 1984 κυκλοφόρησε μια νέα έκδοση της κονσόλας με όνομα SG-1000 II. Δεν έγινε κάποια βελτίωση στο hardware παρά μόνο στο σχεδιασμό της κονσόλας και του χειριστηρίου. Λίγο αργότερα ανακοινώθηκε το Sega Mark III το οποίο δέχθηκε αλλαγές στο σχεδιασμό και τελικά κυκλοφόρησε ως Sega Master System.

Αξίζει να σημειωθεί πως παράλληλα με το SG-1000 η Sega κυκλοφόρησε το SC-3000, έναν οικιακό υπολογιστή για σύνδεση με την τηλεόραση στον οποίο ο χρήστης μπορούσε να αναπαράγει τα παιχνίδια του SG-1000 αλλά και να γράψει τα δικά του, όπως και προγράμματα σε BASIC. Ακολούθησε το SC-3000H μια αναβαθμισμένη έκδοση με νέο πληκτρολόγιο και περισσότερη RAM, καθώς και το add-on SF-7000 το οποίο προσέθετε 64kb RAM, 8kb ROM, floppy disk, σειριακή θύρα RS232 και παράλληλη θύρα Centronics στο SC-3000.

Memory Cards - Mini Consoles

Visual Memory Unit aka VMU (Sega)

Με τη κυκλοφορία του Dreamcast τον Nοέμβριο του 1998, οι gamers ήρθαν για πρώτη φορά σε επαφή με μια αρκετά διαφορετική κάρτα μνήμης, την VMU* της Sega. Αυτό που τράβηξε τη προσοχή και το ενδιαφέρον όλων ήταν το γεγονός πως ο χρήστης μπορούσε να την αξιοποιεί ανεξάρτητα, αφού η κάρτα διέθετε ασπρόμαυρη οθόνη υγρών κρυστάλλων, D-pad και τέσσερα κουμπιά στα πρότυπα του Game Boy της Nintendo. Οι πολυτέλειες που προσέφερε η κάρτα ήταν πολλές. Καταρχήν ο τρόπος με τον οποίο κούμπωνε στο χειριστήριο του Dreamcast, επέτρεπε στον παίκτη να τσεκάρει διάφορες πληροφορίες σχετικές με το παιχνίδι μέσα από την οθόνη της κάρτας (πχ την κατάσταση υγείας στα παιχνίδια Resident Evil). Για πρώτη φορά ο χρήστης μπορούσε να διαχειριστεί αλλά και να αντιγράψει τα saves του σε άλλη VMU χωρίς να είναι απαραίτητη η κονσόλα, αφού δύο VMU μπορούσαν να συνθεθούν μαζί. Τέλος υπήρχε η δυνατότητα εγκατάστασης (μέσω 32 τίτλων του Dreamcast) διαφόρων mini games, πράγμα που μετέτρεπε την VMU σε μια μίνι φορητή κονσόλα. Το βασικό μειονέκτημα της κάρτας ήταν η χωρετικότητα που έφτανε τα 128kb εκ των οποίων τα 28 δεσμεύονταν για χρήση του συστήματος. Αν και αργότερα η Sega κυκλοφόρησε μια νέα κάρτα μνήμης για το Dreamcast με συνολική χωρετικότητα 512kb (αλλά χωρίς οθόνη και κουμπιά), δυστυχώς ποτέ δεν είδαμε VMU με χωρετικότητα μεγαλύτερη των 128kb. Τα χαρακτηριστικά της κάρτας αναλυτικά είναι τα εξής:


Επεξεργαστής: 8-bit (Sanyo LC8670)
Μνήμη: 128KB flash memory
Οθόνη: 48 × 32 μονόχρωμη LCD
Μέγεθος οθόνης: 37 × 26 mm
Μεγεθος συσκευής: 47 × 80 × 16 mm
Τροφοδοσία: 2 μπαταρίες CR2032
Ήχος: Μονοκάναλος PWM
Βάρος: 45 gr.
Πρόσθετα χαρακτηριστικά: Ρολόι


*Η συγκεκριμένη κάρτα μνήμης κυκλοφόρησε με διαφορετικά ονόματα ανάλογα το region (Visual Memory System στην Ιαπωνία, Visual Memory στην Ευρώπη και Visual Memory Unit στην Αμερική).

PocketStation (Sony)

Μέσα σε λίγους μήνες η Sony έδωσε τη δική της εκδοχή για μια κάρτα μνήμης νέας γενιάς συμβατή με το Playstation, το PocketStation. Kυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 1999 αποκλειστικά στην Ιαπωνία. Αν και η ανακοίνωση πως ενδέχεται να κυκλοφορήσει σε Ευρώπη και Αμερική χαροποίησε απανταχού κατόχους Playstation, αυτό δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Η φιλοσοφία της κάρτας είναι ίδια με της VMU της Sega. Διαθέτοντας οθόνη και κουμπιά μπορεί να αξιοποιηθεί και μόνη της, δίνοντας τη δυνατότητα στο χρήστη για διαχείριστεί και να ανταλλάξει τα saves του, αλλά και να παίξει mini games. Όπως γινόταν και με την VMU τα mini games εγκαθίστονταν στo PocketStation μέσω των CD. Συνολικά κυκλοφόρησαν 59 συμβατοί τίτλοι και τα χαρακτηριστικά της κάρτας έχουν ως εξής:

Επεξεργαστής: ARM7T (32-bit RISC chip)

Μνήμη: 2K bytes SRAM, 128K bytes Flash RAM

Οθόνη: 32×32 μονόχρωμη LCD

Ήχος: Μονοφονικός (10-bit PCM)

Ασύρματες επικοινωνίες: Bi-directional (IrDA)

Τροφοδοσία: 1 μπαταρία CR-2032

Διαστάσεις: 64 × 42 × 13.5 mm

Βάρος: 30 gr.

Πρόσθετες λειτουργίες: Ρολόι, Ημερολόγιο

Space Harrier 3-D (Sega)

Κυκλοφόρησε το 1988 από τη Sega για το Master System και όπως ο προκάτοχός του (Space Harrier, ε.κ. 1985, Arcade/Sega Master System) αποτελεί ένα εκ των πιο επιτυχημένων action/shooter της εταιρίας, χτυπώντας 5/5 στις κριτικές της εποχής. Στα 13 επίπεδα του παιχνιδιού ο παίκτης αναλαμβάνει το ρόλο ενός ήρωα στη προσπάθεια του να βρει την χαμένη διάδοχο του θρόνου της Γης των Δράκων, θέτοντας έτσι ένα τέλος στην τυραννία του Εvil King. Αν και όλα τα παιχνίδια της σειράς Space Harrier είχαν τα διαβόητα ψευδό-3D γραφικά που έγιναν ιδιαίτερα δημοφιλή στα 80’s, η Sega φύλαγε μια έκπληξη για το Space Harrier 3-D. Ο λόγος για το Sega Scope 3D, περιφερειακό το οποίο έδωσε στη κυριολεξία μια άλλη διάσταση σε 8 τίτλους του Master System, χαρίζοντας (τρόπος του λέγειν) στον παίκτη τη δυνατότητα να τους απολαύσει σε στερεοσκοπικό 3D.